«Έχε το νου σου στο παιδί» — Όχι μόνο στους αριθμούς: Μια σκέψη από μια μητέρα | Γράφει η Άννα Μεϊντάνη Λιβου
Άννα Μεϊντάνη – Λίβου
Μαμά
Οι τελευταίες τραγικές απώλειες νέων παιδιών μάς γονάτισαν όλους. Κανείς δεν μπορεί να συνηθίσει την ιδέα ότι παιδιά, στην πιο τρυφερή και φωτεινή ηλικία τους, ένιωσαν τόσο μόνα, τόσο κουρασμένα ή τόσο εγκλωβισμένα, ώστε να επιλέξουν να φύγουν από τη ζωή.
Και τότε, ως μητέρα, αναρωτιέμαι: Άραγε ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας; Τα κοιτάμε στα μάτια ή μόνο στις επιδόσεις τους; Ξέρουμε αν είναι ευτυχισμένα ή απλώς αν «τα καταφέρνουν»;
Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί από τα παιδιά να είναι τέλεια. Να αριστεύουν, να ξεχωρίζουν, να αποδεικνύουν συνεχώς την αξία τους. Μεγαλώνουν μέσα σε μια ασφυκτική πίεση επιτυχίας, σύγκρισης και φόβου αποτυχίας. Κι όμως, η ζωή δεν είναι ένας ατέλειωτος διαγωνισμός. Δεν είναι οι βαθμοί, τα βιογραφικά και οι τίτλοι που κρατούν έναν άνθρωπο όρθιο όταν σκοτεινιάζει η ψυχή του.
Αυτό που τον κρατά είναι η αγάπη. Η αποδοχή. Η αίσθηση ότι έχει κάπου να γυρίσει χωρίς να φοβάται την απόρριψη. Ότι μπορεί να πει «δεν είμαι καλά» και κάποιος θα τον ακούσει πραγματικά. Τα παιδιά μας δεν χρειάζονται γονείς – κριτές. Χρειάζονται συνοδοιπόρους. Ανθρώπους που θα τους μάθουν πότε να επιμένουν και πότε να ξεκουράζονται. Πότε να πατούν γκάζι και πότε φρένο. Που θα είναι δίπλα τους όχι μόνο στις επιτυχίες, αλλά κυρίως στα λάθη, στις ήττες και στις δύσκολες μέρες.
Ως άνθρωπος της Αριστεράς πιστεύω βαθιά πως μια κοινωνία κρίνεται από το πώς φροντίζει τους πιο ευάλωτους. Και σήμερα τα παιδιά μας είναι πιο ευάλωτα από ποτέ. Μέσα στην ανασφάλεια, την οικονομική πίεση, την αποξένωση και τη διαρκή αγωνία να ανταποκριθούν σε όλα, πολλά παιδιά νιώθουν πως δεν χωρούν πουθενά.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ένα σχολείο πιο ανθρώπινο και λιγότερο εξοντωτικό. Μια κοινωνία που να δίνει χώρο στην ψυχική υγεία χωρίς στίγμα. Οικογένειες που να δίνουν χρόνο και όχι μόνο οδηγίες. Πολιτικές που να επενδύουν στη στήριξη των νέων ανθρώπων και όχι μόνο στους αριθμούς.
Δεν γράφω ως κάποια που τα ξέρει όλα. Κανένας γονιός δεν έχει έτοιμες απαντήσεις. Κι εγώ έχω κάνει λάθη. Έχω υπάρξει κουρασμένη, αγχωμένη, απότομη. Έχω χάσει στιγμές που ίσως έπρεπε να είμαι πιο παρούσα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έρχονται με εγχειρίδιο χρήσης. Χρειάζονται ανοιχτά μάτια, ανοιχτά αυτιά και κυρίως ανοιχτή καρδιά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό που μπορούμε να κάνουμε: να είμαστε εκεί. Να θυμίζουμε στα παιδιά μας ότι η αξία τους δεν μετριέται με επιδόσεις, χρήματα ή προσδοκίες. Ότι η ψυχή δεν είναι κουμπαράς για να γεμίζει επιτυχίες και επιβεβαιώσεις. Είναι ζωή. Και η ζωή χρειάζεται αγάπη, μέτρο, ανάσα και ελπίδα. Κρατώ μέσα μου έναν στίχο που μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρος από ποτέ: «Έχε το νου σου στο παιδί». Όχι μόνο όταν πετυχαίνει. Όχι μόνο όταν χαμογελά. Αλλά κυρίως όταν σωπαίνει.
Καλή δύναμη και κουράγιο στις οικογένειες και στους φίλους των παιδιών που χάθηκαν τόσο άδικα. Κανένας λόγος δεν αρκεί μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο. Μόνο η ανθρώπινη παρουσία, η αλληλεγγύη και η αγάπη μπορούν να κρατήσουν αναμμένο λίγο φως μέσα στο σκοτάδι.
Δημοσιεύθηκε στην Ημέρα Ζακύνθου
Ανακάλυψε περισσότερα από ΣΥΡΙΖA - Προοδευτική Συμμαχία - ΝΕ Ζακύνθου
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
