«Όταν οι ακτές γίνονται “ευέλικτες”, η δημοκρατία γίνεται σιωπηλή» // άρθρο της συντονίστριας του Συριζα ΠΣ Ζακύνθου, Αννας Μειντάνη στην εφημερίδα Ερμής(*)
(*) δημοσιευθηκε στις 13/5/2026
Όταν οι ακτές γίνονται “ευέλικτες”, η δημοκρατία γίνεται σιωπηλή
Στη Ζάκυνθο δεν εξελίσσεται απλώς μια τεχνική διαδικασία επανακαθορισμού αιγιαλού. Εξελίσσεται μια βαθιά πολιτική σύγκρουση για το ποιος τελικά αποφασίζει για τον δημόσιο χώρο, τις ακτές και το ίδιο το μέλλον του νησιού.
Η υπόθεση της επαναχάραξης στην περιοχή Μπούκα Τραγακίου – Τσιλιβί δεν αφορά μόνο μερικές γραμμές πάνω σε χάρτες. Αφορά τη σχέση της πολιτικής εξουσίας με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Αφορά το αν οι νόμοι υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον ή αν προσαρμόζονται στις ανάγκες ισχυρών επενδυτικών σχεδίων.
Και κυρίως αφορά κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: την εκκωφαντική σιωπή.
Γιατί όταν σε ένα νησί όπως η Ζάκυνθος αλλάζουν οι γραμμές του αιγιαλού και σχεδόν κανείς θεσμικά δεν μιλά, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μόνο περιβαλλοντικό. Γίνεται βαθιά δημοκρατικό.
Η «ευελιξία» του αιγιαλού και η πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει ήδη χαράξει μια σαφή πολιτική κατεύθυνση με τον νόμο 5092/2024. Ο αιγιαλός αντιμετωπίζεται πλέον όχι ως αυστηρά προστατευόμενο δημόσιο αγαθό αλλά ως «ευέλικτη» χωρική ζώνη που μπορεί να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της τουριστικής και επενδυτικής αξιοποίησης.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην ίδια την απόφαση επανακαθορισμού αναφέρεται πως σε αρκετά σημεία η νέα γραμμή παραλίας ταυτίζεται με ρυμοτομικές γραμμές και όρια σχεδίου πόλης. Δηλαδή η φυσική ακτογραμμή μοιάζει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της δόμησης και όχι το αντίστροφο.
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός ότι η διαδικασία ξεκίνησε μετά από αίτημα μεγάλου ξενοδοχειακού ομίλου της Ζακύνθου. Και ενώ η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει έντονα φαινόμενα διάβρωσης και συνεχή μεταβολή της ακτογραμμής, αντί να ενισχύεται η προστασία της παράκτιας ζώνης, προωθείται νέα χάραξη.
Το αμείλικτο ερώτημα της διάβρωσης
Το ερώτημα λοιπόν είναι αμείλικτο:
Πώς γίνεται σε μια περιοχή που «χάνεται» από τη διάβρωση να θεωρείται κατάλληλη για νέες χωρικές προσαρμογές;
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η μεταβατική διάταξη του άρθρου 113 του νόμου 5104/2024 να λειτουργήσει ως πολιτική «γέφυρα» νομιμοποίησης.
Η Επιτροπή συνεδρίασε πριν αλλάξει ο νόμος, όμως η τελική επικύρωση έγινε μετά την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, αξιοποιώντας τη νέα μεταβατική ρύθμιση.
Εδώ δεν μιλάμε για απλή νομική λεπτομέρεια. Μιλάμε για ένα πολιτικό εργαλείο που γεννά σοβαρά ερωτήματα:
- Γιατί χρειαζόταν τόσο ευρεία μεταβατική διάταξη;
- Ποιες υποθέσεις έπρεπε να «χωρέσουν» μέσα σε αυτήν;
- Και τελικά, για ποιους αλλάζει τόσο γρήγορα η νομοθεσία;
Διότι ο απλός πολίτης γνωρίζει καλά ότι όταν πρόκειται για μικροϊδιοκτησίες εκτός σχεδίου, η Πολιτεία γίνεται αμείλικτη. Χιλιάδες ιδιοκτησίες απαξιώνονται, όροι δόμησης αυστηροποιούνται, δικαιώματα περιορίζονται.
Όταν όμως στο κάδρο μπαίνουν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ξαφνικά εμφανίζονται μεταβατικές διατάξεις, «ευελιξίες» και νομοθετικές διευκολύνσεις.
Αυτή είναι η πραγματική πολιτική αντίφαση.
Η σιωπή των θεσμών και της αντιπολίτευσης
Και μέσα σε όλα αυτά, το Δημοτικό Συμβούλιο Ζακύνθου — το ανώτατο θεσμικό όργανο του νησιού — παραμένει ουσιαστικά σιωπηλό.
Καμία ξεκάθαρη πολιτική θέση.
Καμία ουσιαστική δημόσια παρέμβαση.
Καμία πρωτοβουλία για ανοιχτή συζήτηση με την κοινωνία.
Σαν να μην αφορά το μέλλον του τόπου.
Η στάση αυτή δεν είναι ουδέτερη.
Η σιωπή στην πολιτική είναι πάντα θέση.
Και όταν οι τοπικοί θεσμοί αποφεύγουν να συγκρουστούν ή να τοποθετηθούν, αφήνουν άλλους να «βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά» για λογαριασμό ισχυρών συμφερόντων.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική όμως είναι η συνολική εικόνα της αντιπολίτευσης στο νησί.
Πλην του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, σχεδόν κανένα κόμμα δεν άνοιξε δημόσια τη συζήτηση. Καμία ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση. Καμία πίεση για διαφάνεια.
Και τότε προκύπτει το πιο επικίνδυνο ερώτημα:
Ποιοι βολεύονται όταν τόσο κρίσιμες αποφάσεις περνούν χωρίς κοινωνικό έλεγχο;
Ανάπτυξη ή μετατροπή της Ζακύνθου σε επενδυτικό προϊόν;
Η Ζάκυνθος ασφαλώς χρειάζεται ανάπτυξη. Ζει από τον τουρισμό και κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει αυτή την πραγματικότητα.
Όμως άλλο ανάπτυξη και άλλο παράδοση του δημόσιου χώρου σε μια λογική ανεξέλεγκτης εκμετάλλευσης.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα δεν είναι αν θα υπάρξουν επενδύσεις.
Είναι:
- αν θα υπάρξουν κανόνες,
- αν θα υπάρξει σεβασμός στο περιβάλλον,
- αν θα προστατευτεί η ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες,
- αν θα ληφθεί υπόψη η κλιματική κρίση και η διάβρωση των ακτών,
- αν τελικά η Ζάκυνθος θα παραμείνει τόπος ή θα μετατραπεί αποκλειστικά σε επενδυτικό προϊόν.
Γιατί οι ακτές δεν είναι ιδιωτικό απόθεμα προς αξιοποίηση.
Είναι δημόσιο αγαθό.
Είναι φυσικός πλούτος.
Είναι κομμάτι της συλλογικής ταυτότητας του νησιού.
Και όταν αλλάζουν οι γραμμές του αιγιαλού, δεν αλλάζουν μόνο οι χάρτες.
Αλλάζει ο ίδιος ο χαρακτήρας της Ζακύνθου.
Ακούστε την συνέντευξη της Αννας Μειντάνη στην Αγγελική Ξενόφου στον Ερμη 91.8 fm ( 13/5/26)
Διαβαστε ακόμα
Ανακάλυψε περισσότερα από ΣΥΡΙΖA - Προοδευτική Συμμαχία - ΝΕ Ζακύνθου
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
