ΣΥΡΙΖA – Προοδευτική Συμμαχία – ΝΕ Ζακύνθου

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για νέα μεταπολίτευση. Αυτό σημαίνει μια εκ νέου συγκρότηση της πολιτείας, κρατώντας ό,τι αντέχει από τα παλιά και εισάγοντας νέο περιεχόμενο στους θεσμούς σε δημοκρατική, προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση.

Στο άρθρο του «Το αντίπαλο δέος της Νέας Δεξιάς», ο Μάκης Δραγώνας επιχειρεί να αναδείξει το κεντρικό πολιτικό διακύβευμα της εποχής: αν η κρίση του πολιτικού συστήματος θα οδηγήσει σε μια νέα προοδευτική δημοκρατική ανασυγκρότηση ή σε μια συντηρητική και αυταρχική οπισθοχώρηση.

Αφετηρία της ανάλυσής του αποτελεί η πρόσφατη παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα για μια «Νέα Μεταπολίτευση». Ο συγγραφέας ερμηνεύει αυτή την πρόταση όχι ως μια απλή εκλογική ή κομματική πρωτοβουλία, αλλά ως ένα σχέδιο συνολικής ανανέωσης των θεσμών και της πολιτικής ζωής της χώρας με δημοκρατικό, προοδευτικό και αριστερό πρόσημο.

Κατά τον Δραγώνα, η ανάγκη αυτή προκύπτει από την αδυναμία των υφιστάμενων κομματικών σχηματισμών να εκφράσουν τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Για τον λόγο αυτό υποστηρίζει ότι απαιτείται η ενεργοποίηση νέων κοινωνικών δυνάμεων, επιστημόνων, ανθρώπων της εργασίας, νέων ηλικιών και ενεργών πολιτών που σήμερα βρίσκονται εκτός των παραδοσιακών κομματικών μηχανισμών.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στον ρόλο της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ), την οποία θεωρεί αναγκαίο πυρήνα για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου προοδευτικού μετώπου. Υποστηρίζει ότι η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν μπορεί να προκύψει από την αυτάρκεια των υφιστάμενων κομμάτων, αλλά από μια αμοιβαία διαδικασία σύγκλισης πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Ο συγγραφέας θεωρεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει την πολιτική βαρύτητα και την επιρροή ώστε να λειτουργήσει ως καταλύτης αυτής της προσπάθειας. Παράλληλα επισημαίνει τις αντιστάσεις που προέρχονται από κομματικούς μηχανισμούς, προσωπικές στρατηγικές και παγιωμένες λογικές κατακερματισμού.

Συνολικά, το άρθρο αποτελεί μια παρέμβαση υπέρ της προοδευτικής ενότητας και της δημιουργίας ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ που θα μπορέσει να αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δεξιά.

Ακολουθεί το άρθρο αναλυτικά:

» Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για νέα μεταπολίτευση. Αυτό σημαίνει μια εκ νέου συγκρότηση της πολιτείας, κρατώντας ό,τι αντέχει από τα παλιά και εισάγοντας νέο περιεχόμενο στους θεσμούς σε δημοκρατική, προοδευτική, αριστερή κατεύθυνση.

Αν δεν το κάνει η νέα μεταπολίτευση, θα έρθει ως ακραία συντηρητική οπισθοχώρηση. Αυτό είναι το κορυφαίο δίλημμα των επόμενων χρόνων. Το μήνυμά του πάντως είναι σαφές. Όσοι τοποθετούν εαυτούς στη μεγάλη προοδευτική παράταξη οφείλουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για να αναχαιτίσουμε την επελαύνουσα Νέα Δεξιά.

Οφείλω να ομολογήσω, για άλλη μια φορά, από όλες τις πολιτικές εκδοχές προτιμώ την ΕΛΑΣ και ταυτόχρονα εκτιμώ πώς μια τέτοια προοπτική, σήμερα, δεν μπορεί να ευοδωθεί χωρίς την ΕΛΑΣ, για τον εξής λόγο. Δεν βλέπω ούτε καν στον ορίζοντα κάποιες δυνάμεις, οι οποίες θα ήταν σε θέση να παίξουν τον ρόλο του πυρήνα ή του πόλου έλξης.

Αν δούμε την ΕΛΑΣ ως πομπό και την προοδευτική παράταξη ως δέκτη, ξεχωριστά, λίγα θα αποκομίσουμε. Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι πομπός και δέκτης να μπουν σε αμοιβαία διαδικασία.

Όσοι θεωρούν ότι πρέπει να υπάρξει μια προοδευτική και δίκαιη για τους πολλούς ανοικοδόμηση της χώρας, αναζητούν μια σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων και φυσικά σε αυτή ο ρόλος της ΕΛΑΣ είναι ουσιαστικός.

Όχι η ΕΛΑΣ δεν είναι μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είχε μια συναρπαστική ιστορία από τη γέννησή του έως τον οριστικό θάνατό του μέσα στην κρίση (Γιώργος – Βενιζέλος – Λοβέρδος) αλλά και ακόμη πολύ πριν όταν με τον θάνατο του ηγέτη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο πράσινος ήλιος έδυσε οριστικά πάνω από την Χαριλάου Τρικούπη. Αλλά το θέμα δεν είναι οι εχθροί του νέου κόμματος. Αυτό είναι μια αρνητική εικόνα. Το θέμα είναι η θετική του εικόνα.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε πολιτική αλλαγή με αλλαγή πολιτικής. Οφείλει εμπράκτως να το αποδείξει, να πείσει και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο να επιλεχθεί ως ο επόμενος πρωθυπουργός.

Σήμερα μοιάζει να ξαναβρίσκει τα αντανακλαστικά του με στόχο και πυρήνα την ανάπτυξη της χώρας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και εξαιρετικά σημαντικό το ακροδεξιό φάντασμα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Η αντιστροφή αυτή της κατάστασης, δηλαδή η αναγέννηση της εκσυγχρονιστικής μεταρρυθμιστικής δυναμικής ενδιαφέρει και μπορεί να κινητοποιήσει πολίτες που βρίσκονται εντός και εκτός κομματικών μηχανισμών, στελέχη που έχουν διαφορετικές πολιτικές διαδρομές, νεότερες ηλικίες με σημαντικές ειδικεύσεις, αλλά χωρίς κομματική στράτευση, δραστήρια μέλη τοπικών κοινωνιών.

Ο όρος κεντροαριστερά χρησιμοποιείται εξ αδράνειας για να συνοψίσει τη διαπίστωση ότι το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να ανοίξει, ότι η άλλη πορεία δεν μπορεί να έρθει με τις τρέχουσες κομματικές διαδικασίες και περιχαρακώσεις, ότι πρέπει να ενεργοποιηθούν, στοιχειωδώς τουλάχιστον, οι πολιτικές διαδικασίες μέσα στην κοινωνία, η οποία μοιάζει να παρακολουθεί απαθής τις κομματικές νομενκλατούρες, που διαιωνίζονται με όλο και πιο κυνικούς τρόπους, ότι χρειάζεται να ανοίξουν οι αρτηρίες που θα τροφοδοτήσουν με νέο αίμα το πολιτικό προσωπικό.

Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας κρατάει το κλειδί των εξελίξεων αυτού του ευρύτερου χώρου και είναι φανερές και αποθαρρυντικές οι αντιστάσεις, οι αλληλοϋπονομεύσεις, οι αιώνιες κατατάξεις σε ομάδες των ιδίων πάντα ονομάτων. Αυτή τη φορά θα τα καταφέρουν καθιστώντας το κόμμα κυρίαρχο σε ολόκληρο το φάσμα της πάλαι ποτέ μεγάλης Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Ο Τσίπρας δεν είναι φιλόσοφος. Είναι πολιτικός. Άρα η πρότασή του απευθύνεται σε συγκεκριμένους χώρους, κόμματα και κινήσεις. Και είναι σωστό το μεγάλο κόμμα μιας ευρείας παράταξης να απλώνει το χέρι και να θέτει τις προοπτικές μιας ευρύτατης συνεργασίας σε μια νεοφιλελεύθερη λύση.

Διαφορετικά θα παραμείνει μια ατομική και συλλογική φαντασίωση που θα πλεονάζουν οι ηγετίσκοι, ενώ θα απουσιάσουν εντελώς οι νέες ιδέες και ο ικανός και εμπνευσμένος Ηγέτης.

Με δεδομένο ότι η Νέα Δεξιά θεωρείται βασικός πυλώνας του φασισμού λέγεται ότι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας θα είναι η Λεπέν.

Δημοσιεύθηκε στην Ημέρα Ζακύνθου