Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι αρθρογραφία. Είναι πολιτική επιλογή | Γράφει η Άννα Μεϊντάνη – Λίβου*
(*) Πρώην Συντονίστρια της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Ζακύνθου, “Ενεργός Πολίτης της Προοδευτικής Παράταξης”

Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι αρθρογραφία. Είναι πολιτική επιλογή
Γράφει η Άννα Μεϊντάνη – Λίβου
Πρώην Συντονίστρια της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Ζακύνθου, Ενεργός Πολίτης της Προοδευτικής Παράταξης
Υπάρχουν στιγμές που η δημόσια συζήτηση αποκαλύπτει όχι μόνο τις πολιτικές διαφορές, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα.
Με αφορμή πρόσφατο άρθρο του Διονύση Ιθακήσιου, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι υπάρχει μια αξιοσημείωτη επιλεκτικότητα στον τρόπο με τον οποίο ασκείται η κριτική. Αφιερώνεται άφθονος χώρος στις εξελίξεις του ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλέξη Τσίπρα, ενώ την ίδια στιγμή σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη σημερινή κυβέρνηση είτε αποσιωπώνται είτε περνούν σχεδόν απαρατήρητα.
Πού βρίσκεται η ίδια αυστηρότητα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που έφερε τη χώρα στο μικροσκόπιο των ευρωπαϊκών αρχών; Για το σκάνδαλο των υποκλοπών, που εξέθεσε διεθνώς την Ελλάδα; Για την τραγωδία των Τεμπών και τα κρίσιμα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα; Για τις απευθείας αναθέσεις, την ακρίβεια που πιέζει καθημερινά τα νοικοκυριά, τη διαρκή υποβάθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τη στεγαστική κρίση και τις επισημάνσεις ευρωπαϊκών θεσμών σχετικά με το κράτος δικαίου;
Η δημοκρατία δεν υπηρετείται με επιλεκτική μνήμη.
Όταν η δημόσια κριτική εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στην αντιπολίτευση και αποφεύγει τον ουσιαστικό έλεγχο της κυβερνητικής εξουσίας, τότε η αρθρογραφία παύει να λειτουργεί ως εργαλείο λογοδοσίας και κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό άλλοθι της εξουσίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ασφαλώς, μπορεί και πρέπει να αποτελεί αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Όμως δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορία ότι εξέφρασε την ελπίδα εκατομμυρίων προοδευτικών πολιτών σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της χώρας. Ούτε μπορεί να αγνοηθεί ότι εξακολουθεί να παρεμβαίνει δημόσια με θέσεις για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάγκη μιας προοδευτικής διεξόδου.
Γι’ αυτό και προκαλεί εντύπωση όταν όσοι επιλέγουν να σιωπούν απέναντι στα σοβαρά προβλήματα της σημερινής διακυβέρνησης εμφανίζονται ως οι αυστηρότεροι επικριτές της αντιπολίτευσης. Η αξιοπιστία της δημόσιας κριτικής κρίνεται από τη συνέπειά της και όχι από την επιλεκτικότητά της.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από δημόσιο λόγο που χαϊδεύει την εκάστοτε εξουσία. Έχει ανάγκη από δημοσιογραφία και αρθρογραφία που υπηρετούν τη διαφάνεια, τον έλεγχο της εξουσίας και την ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών.
Γιατί η δημοκρατία απαιτεί ίσα μέτρα και ίσα σταθμά.
Η επιλεκτική μνήμη και η επιλεκτική ευαισθησία δεν αποτελούν αντικειμενική αρθρογραφία. Αποτελούν πολιτική επιλογή.
δημοσιεύθηκε στην Ημερα Ζακύνθου
Discover more from
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
