ΣΥΡΙΖA – Προοδευτική Συμμαχία – ΝΕ Ζακύνθου

Το άρθρο του Μάκη Δραγώνα αποτελεί μια πολιτική παρέμβαση υπέρ της ανασυγκρότησης και της ενότητας της ελληνικής Αριστεράς απέναντι στη σημερινή κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να επιβάλει ιδεολογική ηγεμονία, αξιοποιώντας ένα συντηρητικό και αυταρχικό πολιτικό πλαίσιο, ενώ αποδίδει στη μνημονιακή περίοδο και στους ευρωπαϊκούς εκβιασμούς τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ο συγγραφέας υπερασπίζεται τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας ότι, παρά τους περιορισμούς, υλοποίησε σημαντικές κοινωνικές πολιτικές, ενώ ασκεί έντονη κριτική στη σημερινή κυβέρνηση για υποθέσεις όπως τα Τέμπη, οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, το ναυάγιο της Πύλου και οι απευθείας αναθέσεις.

Παράλληλα, θεωρεί ότι η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα αντανακλά την ανάγκη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας για μια αξιόπιστη προοδευτική εναλλακτική απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.

Κεντρικό μήνυμα του άρθρου είναι ότι οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου οφείλουν να υπερβούν τις διαφορές τους και να διαμορφώσουν μια νέα συμπαράταξη, βασισμένη σε κοινό πρόγραμμα για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, την αύξηση των μισθών, την προστασία του κράτους δικαίου και τη διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Καταλήγει ότι μόνο μέσα από την ενότητα και τη συντονισμένη δράση μπορεί να ανακοπεί η συντηρητική πορεία της χώρας και να διαμορφωθεί μια προοδευτική πολιτική προοπτική.

(*) Διαβάστε το άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην Ημέρα Ζακύνθου (8/7/20)

Άνθρωποι που έχουμε αναφορά στη ριζοσπαστική Αριστερά, τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, πολίτες με προοδευτικές ιδέες, νέες και νέοι που, ασυμβίβαστα, αντιτίθενται σε αντιδραστικά ομοφοβικά, ξενοφοβικά εθνικιστικά πλαίσια, οφείλουμε να ανταμώσουμε ξανά πολιτικά, καλύτερα και ακόμα πιο στέρεα απ’ ότι στο πρόσφατο παρελθόν.

Από το 2016 και με περισσότερη ένταση από το 2019 και μετά, κάτι έχει αλλάξει. Κάτι που είναι φανερό σε όσες – όσους – όσα κοιτάζουν με καθαρά μάτια αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία.
Πρέπει να τα λέμε για να μην τα ξεχνάμε. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ και η κυβέρνησή του σηματοδοτούν την προσπάθεια της Νέας Δεξιάς για ιδεολογική ηγεμονία – ίσως για πρώτη φορά – με τόση ένταση από την αρχή της Μεταπολίτευσης.

Το ανησυχητικό είναι πως η προσπάθεια αυτή δείχνει να αγγίζει συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας, τα οποία μένει φυσικά να αποδειχθεί πόσο πλειοψηφικά είναι.

Πρόκειται αναμφίβολα για μια εξόχως σημαντική εξέλιξη, τα αποτελέσματα της οποίας αφορούν τους πάντες χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση, εξέλιξη την οποία ευνόησαν το μνημονιακό περιβάλλον και οι εξ αυτόν καταναγκασμοί στις εφαρμοζόμενες από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πολιτικές.

Η σύγκρουση με το βαθύ κατεστημένο της ΕΕ και ο Σόιμπλε μας απειλούσε με έξοδο από την Ε.Ε. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παρότρυναν τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να δεχθούν οτιδήποτε τους ζητηθεί και οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υποχρεώθηκαν, με το πιστόλι στον κρόταφο να υπογράψουν μνημόνιο. Στη Βουλή το ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Αργότερα οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κατηγορήθηκαν από τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ για υπαναχώρηση και ξεπούλημα της χώρας! Τέτοια υποκρισία και τοξικότητα!

Και με το τεράστιο ψεύδος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τη χώρα στα μνημόνια. Η πάλη ήταν άνιση και όμως κατόρθωσε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα να εφαρμόσει τη 13η σύνταξη, την οποία ψήφισε και η ΝΔ και μόλις έγινε κυβέρνηση την κατήργησε! Τα πολλά που βαραίνουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ας αρχίσουμε από το έγκλημα των Τεμπών, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το ναυάγιο στην Πύλο, τα εκατομμύρια σε αναθέσεις. Δεν αποκλείεται μάλιστα να αποκαλυφθούν και άλλα σκάνδαλα. Η απόπειρα, εκείνο που ενδιαφέρει (καίει) τον κόσμο είναι να έρθει η ώρα και η στιγμή που θα απαλλαγεί από αυτούς που κάνουν το μαύρο άσπρο, κυνικοί και κομπορήμονες, όντες ψεύτες, αναίσθητοι και λοιπά.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν που το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού ανεβαίνει ταχύτατα δημοσκοπικά πάντα. Παράξενο μπορεί να μην είναι, παράδοξο όμως:

Πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να ελκύει (ξανά) τους ψηφοφόρους ; Προβληματίζει μεν αυτό, αλλά σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα του κόσμου φαίνεται ο μόνος που μπορεί να εξανδραποδίσει το μητσοτακέικο και την τεράστια γλοιώδη παρέα του, τη γνωστή αυτή που αποτελείται από ακροδεξιούς, κεντρώους, ακραίους κι αυτούς αριστερούς κάποτε τάχα, σοσιαλιστές κάποτε τάχα και λοιπούς «αρίστους» και βεβαίως ως φαιδρούς πολιτικά ανερμάτιστους, ηθικά απολίτιστους ιστορικά και για ιδεολογική ηγεμονία μπορούμε να την αναχαιτίσουμε.

Και το κυριότερο ξέρουμε και πώς να το κάνουμε πετυχημένα και πάνω σε ποια θέματα πρέπει να έχουν ενιαία γραμμή πλεύσης. Οι ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα εισφέρουν στην υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού αν βρούμε το κουράγιο να αμβλύνουμε τις διαχωριστικές γραμμές.

Δεδομένων των συνθηκών δεν έχουμε το περιθώριο για σπατάλη δυνάμεων, χρειάζεται να μεγιστοποιήσουμε τη δύναμη κρούσης των προοδευτικών αριστερών και ριζοσπαστικών ιδεών, να τις ορίσουμε όχι απλώς ως απολύτως απαραίτητες αλλά και ως κοινωνικά ώριμες. Με αυτή την έννοια, ποια οργάνωση ή κόμμα της Αριστεράς θα διαφωνούσε με τον διπλάσιο π.χ. προϋπολογισμό για τη δημόσια υγεία;

Ποιος θα είχε αντίρρηση στην απαίτηση για αύξηση των μισθών στα πρότυπα της Ισπανίας όπου ο κατώτατος μισθός από το 2018 είναι αυξημένος κατά περίπου 50% και ταυτόχρονα για μείωση, ακόμα και μηδενισμό του ΦΠΑ σε βασικά προϊόντα, έτσι ώστε να ανασάνει ο κόσμος;

Θα αντισταθούμε μαζί στη φοβερή επίθεση στο κράτος δικαίου, στις υποκλοπές και τον αυταρχισμό, θα χτυπήσουμε τη λογική «όλοι ίδιοι είναι», που τεχνηέντως επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση. Τις απαντήσεις ακόμα και ενστικτωδώς τις γνωρίζουμε. Η ενότητα στη δράση θα μας δείξει τον δρόμο. Θα μας υποδείξει τον τρόπο για να σπάσει τα σημερινά όρια και ενδεχομένως να φτιάξει άλλα σε πλατύτερο κοινωνικό αλώνι. Δημιουργείται τεράστιος κύκλος διαμαρτυρίας της ελληνικής κοινωνίας με πολλή συζήτηση, πολλή δράση, πολλή ενότητα με κατακτήσεις που θα ανατρέψουν πολλά δεδομένα των αντιπάλων μας. Να βάλουμε το λιθάρι ως οφείλουμε στην καλυτέρευση των συνθηκών ζωής των αποκάτω στη διεύρυνση των δικαιωμάτων όλων μας χωρίς εξαιρέσεις.

Με αυτή την έννοια, άνθρωποι που έχουμε αναφορά στην ριζοσπαστική Αριστερά, οφείλουμε να ανταμώσουμε ξανά πολιτικά, καλύτερα και πιο στέρεα από ότι στο πρόσφατο παρελθόν, χωρίς αλαζονεία, με τις απαραίτητες συνεννοήσεις, εξηγήσεις δηλαδή, που τις έχουμε ξαναεπωμιστεί.

Έτσι ας μην αφήσουμε να επικρατήσει η συντήρηση και η ακροδεξιά εξαλλοσύνη, επειδή δεν είχαμε τη γενναιότητα να συνεννοηθούμε για να δράσουμε μαζί.