Την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό μας τους καλύπτει το” εν οίδα ότι ουδέν οίδα” και η ατομική ευθύνη | Γράφει η Άννα Μεϊντάνη*
(*) Συντονίστρια της ΝΕ Ζακύνθου του Συριζα ΠΣ
Το άρθρο αναδεικνύει ότι το τραγικό περιστατικό στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο εργατικό ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής επιλογής που υπονομεύει την ασφάλεια και την ανθρώπινη ζωή στους χώρους εργασίας. Πρόκειται για κρατικό και εργοδοτικό έγκλημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με τη συνολική απορρύθμιση της εργασίας τα τελευταία χρόνια.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, αξιοποιώντας το αφήγημα της «τάξης και της ασφάλειας», προχώρησε σε μια βαθιά ανατροπή των εργασιακών σχέσεων. Με τους νόμους Χατζηδάκη – Γεωργιάδη – Κεραμέως, θεσμοθετήθηκαν εξαντλητικά ωράρια (10ωρη και 13ωρη εργασία, 6ήμερο), διευθετήσεις χρόνου εργασίας που μετατρέπουν το ωράριο σε «λάστιχο», καθώς και «λευκές συμβάσεις» χωρίς εγγυημένες ώρες απασχόλησης. Παράλληλα, καταργήθηκε η κυριακάτικη αργία σε χιλιάδες επιχειρήσεις και αφαιρέθηκαν βασικές υποχρεώσεις των εργοδοτών για την προαναγγελία υπερωριών.
Στο πεδίο των μισθών, η Ελλάδα μετατράπηκε σε ευρωπαϊκή εξαίρεση: μόλις το 24% των εργαζομένων καλύπτεται από Συλλογικές Συμβάσεις, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος αγγίζει το 60%. Η άρνηση επαναφοράς της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και η διατήρηση των μισθών σε εξευτελιστικά επίπεδα, σε συνθήκες ακρίβειας και αισχροκέρδειας, οδηγούν χιλιάδες εργαζόμενους στην εξάντληση, αναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε δύο ή και τρεις δουλειές.
Ταυτόχρονα, ενισχύθηκε η εργοδοτική αυθαιρεσία και η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Η κατάργηση του αιτιολογημένου λόγου απόλυσης, η ευκολότερη καταγγελία συμβάσεων και οι «λευκές συμβάσεις» χωρίς αποζημίωση καθιστούν τον εργαζόμενο πλήρως αναλώσιμο. Σε αυτό το περιβάλλον φόβου, η ασφάλεια περνά σε δεύτερη μοίρα, καθώς η απώλεια της δουλειάς λειτουργεί ως μόνιμος εκβιασμός.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στην περιστολή της συνδικαλιστικής δράσης. Η περαιτέρω ποινικοποίηση της απεργίας, το μητρώο συνδικαλιστικών οργανώσεων και ο έλεγχος των μηχανισμών διαιτησίας αποδυναμώνουν τη συλλογική άμυνα των εργαζομένων, αφήνοντάς τους ουσιαστικά χωρίς εργαλεία προστασίας.
Καθοριστικό ρόλο παίζει και η αποδυνάμωση της Επιθεώρησης Εργασίας, παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν είχε ενισχυθεί θεσμικά. Η μεταφορά κρίσιμων αποφάσεων από τις υπηρεσίες στα πολιτικά γραφεία, η ανοχή σε παρανομίες και η επαναφορά της ρουσφετολογικής λογικής δημιουργούν καθεστώς ατιμωρησίας για επιχειρήσεις που παραβιάζουν τη νομοθεσία.
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι δραματικά: το 2025 καταγράφηκαν 201 νεκροί και 330 σοβαρά τραυματισμένοι εργαζόμενοι, ένα θλιβερό ρεκόρ που αποδεικνύει ότι η υγεία και η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι ζήτημα «ατομικής ευθύνης», αλλά θέμα νομοθεσίας και κρατικής ευθύνης.
Το άρθρο καταλήγει με σαφή προειδοποίηση: αν δεν υπάρξει πολιτική αλλαγή και στροφή σε μια προοδευτική κυβέρνηση που θα επαναφέρει την προστασία της εργασίας, τα εργατικά δυστυχήματα θα συνεχίσουν να πολλαπλασιάζονται, οδηγώντας σε μαζικά εργατικά φέρετρα. Ειδικά στη Ζάκυνθο, όπου ο τουρισμός βασίζεται σε εξαντλητική και συχνά απροστάτευτη εργασία, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κόστος.
Διαβαστε αναλυτικά το άρθρο όπως δημοσιευθηκε στην Ημέρα Ζακύνθου:
Ανακάλυψε περισσότερα από ΣΥΡΙΖA - Προοδευτική Συμμαχία - ΝΕ Ζακύνθου
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
