ΣΥΡΙΖA – Προοδευτική Συμμαχία – ΝΕ Ζακύνθου

🔴 1. Ο «νέος σερίφης» Τραμπ, το δολάριο και ο κόσμος που αποσταθεροποιείται

Στο διεθνές σκέλος της συνέντευξής του στο Ράδιο Ερμής 91.8 FM, ο Αντώνης Κασιμάτης περιέγραψε τη σημερινή παγκόσμια συγκυρία ως μια περίοδο απροκάλυπτου αναθεωρητισμού και ωμής ισχύος, με κεντρικό πρόσωπο τον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο χαρακτήρισε «νέο σερίφη στην πόλη».

Όπως τόνισε, ο Τραμπ δεν αποτελεί μια πολιτική “παρέκκλιση” ή προσωπική ιδιορρυθμία, αλλά συμπύκνωση ενός νέου μοντέλου εξουσίας, όπου οι επιχειρηματικές ελίτ δεν αρκούνται πλέον στο να επηρεάζουν την πολιτική, αλλά αναλαμβάνουν άμεσα τη διακυβέρνηση, παραμερίζοντας τα παραδοσιακά κόμματα και τους πολιτικούς διαμεσολαβητές. Πρόκειται για μετάβαση από την πολιτική εκπροσώπηση στην ανοιχτή επιχειρηματική διακυβέρνηση.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Κασιμάτης στάθηκε στο δομικό οικονομικό πρόβλημα των ΗΠΑ: μια οικονομία με ΑΕΠ περίπου 31 τρισ. δολάρια, αλλά με ομοσπονδιακό δημόσιο χρέος που προσεγγίζει τα 38 τρισ. δολάρια. Μέχρι σήμερα, αυτό το βάρος είναι διαχειρίσιμο επειδή το δολάριο λειτουργεί ως παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών και τα αμερικανικά ομόλογα απορροφώνται από τράπεζες, funds, ασφαλιστικά ταμεία και κράτη.

Ωστόσο, προειδοποίησε ότι η αποδολαριοποίηση –η χρήση εθνικών νομισμάτων αντί του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, την οποία προωθούν μεγάλες οικονομίες όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία– απειλεί ευθέως αυτό το σύστημα. Αν το δολάριο χάσει τον κυρίαρχο ρόλο του, οι ΗΠΑ θα δυσκολευτούν να αναχρηματοδοτούν το χρέος τους, με παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές συνέπειες.

Σε αυτό το πλαίσιο ενέταξε και την υπόθεση της Βενεζουέλας, υποστηρίζοντας ότι η σύλληψη του προέδρου της χώρας και η ωμή παραβίαση της κρατικής κυριαρχίας δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από το γεγονός ότι η Βενεζουέλα προχώρησε σε πωλήσεις πετρελαίου προς την Κίνα σε γουάν, δηλαδή εκτός δολαρίου.

Ο Αντώνης Κασιμάτης συνέδεσε επίσης τον παγκόσμιο ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας με τη γεωστρατηγική σημασία της Αρκτικής και της Γροιλανδίας. Όπως εξήγησε, οι νέες εμπορικές διαδρομές που ανοίγουν με το λιώσιμο των πάγων, σε συνδυασμό με τις κινεζορωσικές υποδομές μεταφορών, απειλούν να ανατρέψουν τους παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους (όπως η Διώρυγα του Σουέζ) και να αλλάξουν τις ισορροπίες στο παγκόσμιο εμπόριο.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, υπογράμμισε, χώρες όπως η Ελλάδα –που βρίσκονται σε γεωπολιτικά ευαίσθητες περιοχές με αναθεωρητικούς γείτονες– έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη από διεθνές δίκαιο, σταθερές συμμαχίες και σαφή εθνική στρατηγική, και όχι από πολιτικές προσαρμογής στον εκάστοτε ισχυρό.

Σε αυτό το εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης δεν είναι απλώς ανεπαρκής· είναι επικίνδυνη. Δεν το λέει μόνο η αντιπολίτευση. Το καμπανάκι έχει χτυπήσει από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από δύο πρώην πρωθυπουργούς, αλλά και από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Σωκράτη Φάμελλο, οι οποίοι –με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες– συγκλίνουν σε μια κοινή διαπίστωση: ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, ευθυγραμμίζεται άκριτα με τη λογική του «νέου σερίφη», αποδεχόμενος έναν κόσμο όπου η ισχύς αντικαθιστά το δίκαιο. Σε μια περιοχή γεωπολιτικά εύφλεκτη, με αναθεωρητικούς γείτονες και ανοιχτά μέτωπα, αυτή η επιλογή δεν είναι απλώς πολιτικό σφάλμα· είναι στρατηγικό ρίσκο για την ίδια την ασφάλεια και την κυριαρχία της χώρας.

---

🔵 2. Αγροτικό, παραγωγικό μοντέλο και κοινωνική ασφυξία

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης, ο Αντώνης Κασιμάτης συνέδεσε τις αγροτικές κινητοποιήσεις με την κρίση του παραγωγικού μοντέλου και τη γενικότερη κοινωνική αστάθεια. Όπως σημείωσε, οι αγρότες είχαν δυναμική και μακρόχρονη παρουσία, κέρδισαν τη συμπαράσταση της κοινωνίας και ακύρωσαν την προσπάθεια “κοινωνικού αυτοματισμού”, ακόμη και μέσα από χειρισμούς έντασης που στόχευαν στη δημιουργία αρνητικών αντανακλαστικών.

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του ήταν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο χαρακτήρισε ως μηχανισμό πελατειακής διαχείρισης κοινοτικών πόρων. Όπως τόνισε, χρήματα που δικαιούνται οι πραγματικοί παραγωγοί κατευθύνθηκαν σε κομματικά δίκτυα για εκλογική επιρροή, αποκαλύπτοντας το πώς η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα όχι ως στρατηγικό πυλώνα, αλλά ως εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις έθεσαν ένα κρίσιμο ερώτημα: θα συνεχίσει η Ελλάδα να έχει πρωτογενή τομέα και να παράγει την τροφή της; Το ζήτημα της διατροφικής επάρκειας και ασφάλειας αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή διεθνών αναταράξεων, πολέμων και εμπορικών συγκρούσεων.

Ο Αντώνης Κασσιμάτης ανέδειξε την εκτίναξη του κόστους παραγωγής (ρεύμα, καύσιμα, εφόδια), τις εξευτελιστικές τιμές παραγωγού και την τεράστια απόκλιση με τις τιμές στο ράφι, αποδίδοντας την κατάσταση σε κερδοσκοπικούς κρίκους και ολιγοπώλια. Έθεσε επίσης ζητήματα αγροτικών χρεών και λειτουργίας του ΕΛΓΑ, επισημαίνοντας ότι η ευλογιά των αιγοπροβάτων αποκάλυψε πόσο ευάλωτη και ανεπαρκώς προστατευμένη είναι η κτηνοτροφία, με τεράστια απώλεια ζωικού κεφαλαίου.

Ιδιαίτερη κριτική άσκησε στη συμφωνία Mercosur, η οποία –όπως είπε– ευνοεί τις βιομηχανικές εξαγωγές ισχυρών χωρών και επιτρέπει την εισαγωγή φθηνών αγροτικών προϊόντων με χαμηλότερα εργασιακά, περιβαλλοντικά και υγειονομικά στάνταρ, δημιουργώντας αθέμιτο ανταγωνισμό και κινδύνους για την ποιότητα των τροφίμων. Το θέμα συνδέεται άμεσα με τα ΠΟΠ προϊόντα, όπως η φέτα, αλλά και με τον τουρισμό, που αποτελεί μια “έτοιμη αγορά” έξι μηνών, την οποία η χώρα καλύπτει κυρίως με εισαγωγές, οδηγώντας σε οικονομική αιμορραγία.

Κλείνοντας, περιέγραψε την κυβερνητική πολιτική ως ακραία νεοφιλελεύθερη, υπέρ καρτέλ και ολιγοπωλίων σε ενέργεια, καύσιμα και τρόφιμα, με αποτέλεσμα τη διεύρυνση των ανισοτήτων, την ασφυξία της μικρομεσαίας τάξης και τη σύνδεση της οικονομικής ανασφάλειας με το δημογραφικό και τη στεγαστική κρίση.