«Εις το επανιδείν» // Γράφει ο Μάκης Δραγωνας
«Μπορεί η 29η Ιουνίου, όταν ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, διαμορφώνοντας νέα δεδομένα για τον χώρο του αλλά και το πολιτικό σκηνικό, να μοιάζει μακρινή αίσθηση, όμως η «παρουσία» του φαίνεται πως συνεχίζει να καθορίζει τις διεργασίες στην Κεντροαριστερά»
Ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχει αφήσει ήδη έντονα το στίγμα του στο κόμμα. Η βάση του κόμματος παραμένει «τσιπρική» και αυτό δεν είναι κάτι που μπορούν να αγνοήσουν οι περισσότεροι ψηφοφόροι του αλλά και το σύνολο του μηχανισμού.
Η αφορμή για το κείμενο αυτό μου δόθηκε διαβάζοντας το δίτομο βιβλίο με τίτλο «Αλέξης Τσίπρας και μεταμορφώσεις της πολιτικής» του Φαμπιάν Περίς (συγγραφέας – δημοσιογράφος με σπουδές πολιτικών επιστημών, ανταποκριτής στην Ελλάδα και σε πολλές εθνικές εφημερίδες – Liberation της Γαλλίας, Le soir του Βελγίου και σε πολλές άλλες, Γενικός Γραμματέας του Europress μιας ένωσης που συγκεντρώνει 50 δημοσιογράφους από διαφορετικές χώρες με εξειδίκευση σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης). Παράλληλα θα αναφέρω τη δημιουργία του «Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας» για τη Διεθνή Διάσκεψη για την ειρήνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη, χωρίς να αναλύσω τα μαθηματικά του, αφήνοντας στο κοινό τη σκέψη για πρόσθεση και πολλαπλασιασμό. Το βιβλίο αυτό κάνει αναφορά στην πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα στο ιστορικό πλαίσιο της μεταπολίτευσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας όταν παρέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας δεν παρέλαβε τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, αλλά μια χώρα χρεοκοπημένη. Ως Πρωθυπουργός στην κρίσιμη αυτή περίοδο για την Ελλάδα και ως κινητήριος μοχλός μιας προσπάθειας επαναπροσδιορισμού, όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, προσπάθησε να κατοχυρώσει την εξουσία για την οποία πάλεψε την περίοδο 2015 – 2019. Έτσι προκάλεσε σοβαρή αναστάτωση στα πολιτικά πράγματα της Ευρώπης (και το πλήρωσε). Εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Εάν στη σκέψη του υπήρχε ότι το κόμμα είχε στόχο του να πάρει τη διακυβέρνηση της χώρας ή την εξουσία. Φαίνεται ότι υπήρξαν διαφορετικές απόψεις. Άλλο η εξουσία και άλλο η κυβέρνηση. Την εξουσία την κατακτά ο λαός. Έχει τις δικές τους επιτροπές, τα δικά του όργανα. Αντίθετα την κυβέρνηση αναλαμβάνει ένας παλαιός μηχανισμός. Μπορούμε όμως να τον ελέγξουμε; Αγνοώντας τα πρόσωπα και προσπερνώντας τα γεγονότα πολύ απλά τα κρύβουμε γιατί μας φοβίζουν. Η πολιτεία (κυβέρνηση, αντιπολίτευση) όλοι οι θεσμοί και οι άνθρωποι των γραμμάτων καλό θα ήταν να υπενθυμίζουμε ότι η ιστορία είναι «εκεί» και δεν πρόκειται να αλλάξει σύμφωνα με τις επιθυμίες μας.
Ο Αλέξης Τσίπρας σαν πολιτικό κεφάλαιο εκπέμπει οραματισμό και ελπίδα, μπορεί να καταταγεί ανάμεσα στον Πλαστήρα, Αλέξανδρο Παπαναστασίου, Γεώργιο Παπανδρέου, Ηλία Ηλιού, Κύρκο, Μπανιά, Ανδρέα Παπανδρέου.
Η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί όχι ως φάρσα, αλλά με τον Αλέξη Τσίπρα για μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες. Τελικά ευθύνες υπάρχουν και δεν φταίνε για όλα οι άλλοι. Ας γίνει επιτέλους μια ειλικρινής αποτίμηση και όχι εσωκομματικές ισορροπίες που επιθυμούνται εν πολλοίς γι’ αυτή την κατάσταση.
Από εδώ και πέρα, δεν γνωρίζω τι θα γίνει και αν θα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμψει. Η κοινωνία δεν πείθεται ούτε με εύκολες απαντήσεις ούτε με επικοινωνιακά τρικ. Θέλει σχέδιο, όραμα, ελπίδα, βάθος πολιτικής ανάλυσης και συγκεκριμένες προτάσεις που θα απαντάνε στα πραγματικά προβλήματα και θα δίνουν προοπτική στις προσδοκίες των πολιτών.
Μακάρι ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει ο κόσμος να είναι πιο ομαλός. Όλοι φυσικά θέλουμε να ζήσουμε σε μια καλύτερη Ελλάδα. Μόνο που η γενιά μας που την έζησε δεν μπορεί πια να προσφέρει πολλά. Ό,τι έκανε, έκανε. Άλλοτε μεγάλα και άλλοτε χοντρά λάθη. Τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας έχουν τώρα τον πρώτο λόγο. Αρκεί να συνειδητοποιήσουν κι αυτά ότι μία είναι η Ελλάδα που θέλουμε να ζήσουμε. Η Ελλάδα της Αναγέννησης και όχι του Μεσαίωνα. Η Ελλάδα των ιδεών και όχι των απολαβών. Η Ελλάδα του μέτρου και όχι του καταναλωτικού αμοραλισμού. Η Ελλάδα της ανεξαρτησίας και όχι της υποταγής. Ας παραδώσουμε λοιπόν στις νέες γενιές της σκυτάλη. Με συμβουλές ναι, με «εντολές» όχι. Για να μην γκρεμίσουμε κι αυτά λίγα που χτίσαμε με ιδρώτα και αίμα έναν ολόκληρο αιώνα. Μένοντας δίπλα τους ζωντανοί και δημιουργικοί όπου μας χρειάζονται. Και όσο αντέξουμε… Πιστεύω, όμως, ότι η Αριστερά γενικότερα θα ανασυνταχθεί γιατί είναι αδιανόητη αυτή η εικόνα πλήρους υπεροχής της Ν.Δ.Πιστεύω ότι για τα πάντα υπάρχει ελπίδα, αρκεί τα κόμματα να μη χάνουν τον προσανατολισμό τους, τον ριζοσπαστισμό τους, την αμεσότητα και την ειλικρίνεια και προπάντων να μην είναι η κυβερνησιμότητα αυτοσκοπός, αλλά η κατοχύρωση της εξουσίας του κυρίαρχου ελληνικού λαού.
Ανακάλυψε περισσότερα από ΣΥΡΙΖA - Προοδευτική Συμμαχία - ΝΕ Ζακύνθου
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
