Η αλληλεγγύη από την Κατοχή του ’41 στην ανθρωπιστική κρίση σήμερα
Μπορεί το ΕΑΜ να θαυμάστηκε παγκοσμίως για τη μεγάλη εθνική αντίσταση κατά του πανίσχυρης γερμανικής πολεμικής μηχανής, αλλά πόσο θα άντεχε μαζί του και η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού χωρίς τη μοναδική σε έκταση και οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη που κρατούσε ζωντανούς ανθρώπους και ελπίδες; Το ερώτημα αυτό προέκυπτε αβίαστα από την επίκαιρη και σήμερα ανάγκη για αλληλεγγύη όπως παρουσιάστηκε την Πέμπτη το βράδυ στον πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης στην εκδήλωση με τίτλο “Η Εθνική Αλληλεγγύη στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής”
Η κυριολεκτικά Εθνική Αλληλεγγύη έφτασε στην ακμή της, το 1944, τα 3,5 εκατομμύρια μέλη (!), τη στιγμή που το θρυλικό ΕΑΜ είχε 1,2 εκατομμύρια μέλη!
Η οργάνωση αυτή, που ιδρύθηκε τον Μάιο του 1941 (τέσσερις μήνες πριν την ίδρυση του ΕΑΜ) με πρωτοβουλία των διωκόμενων κομμουνιστών, έδρασε έως το 1947 όταν οι δυνάμεις που κυριάρχησαν την διέλυσαν με δικαστική απόφαση για αντεθνική δράση. Η κυριολεκτικά Εθνική Αλληλεγγύη, έφτασε στην ακμή της, το 1944, τα 3,5 εκατομμύρια μέλη (!), τη στιγμή που το θρυλικό ΕΑΜ είχε 1,2 εκατομμύρια μέλη! Πλειοψηφούσαν συντριπτικά οι γυναίκες και μάλιστα από όλες τις τάξεις. Πρόκειται για τη ζώσα μνήμη ενός ιερού σκοπού, σημείωσε η επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Ελένη Πορτάλιου.
Στις πρώτες προσπάθειές της, τα στηρίγματά της ήταν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι εργάτες και οι αγρότες. Στην αρχή, κύρια δραστηριότητα ήταν η βοήθεια στους φυλακισμένους και εξορισμένους αγωνιστές και η αρωγή στις οικογένειές τους και τα ορφανά. Η βασική φιλοσοφία είχε διαμορφωθεί στις φυλακές και τις εξορίες, όταν η επιβίωση απαιτούσε οργάνωση, αλληλεγγύη και αυτομόρφωση. Στη συνέχεια -όπως σημείωσε ο μεταπτυχιακός φοιτητής Κώστας Πουλόπουλος -το έργο της Ε.Α. πήρε συγκλονιστικές -για την εποχή- διαστάσεις. Υπήρχαν παραρτήματα της οργάνωσης σε όλη τη χώρα, σχεδόν σε κάθε χωριό. Κάθε μέλος της ομάδας έβρισκε υποστηρικτές σε χρήματα και αναγκαία είδη. Η οργάνωση εξέδιδε εφημερίδες, περιοδικά και μπροσούρες. Κατάφερε να εξασφαλίσει και να καλλιεργήσει για τις ανάγκες επισιτισμού μεγάλες αγροτικές εκτάσεις. Τεράστια ανάπτυξη είχε ο υγειονομικός τομέας σε όλη τη χώρα. Τα λαϊκά φαρμακεία έφτασαν τα 1.953 και τα ιατρεία τα 679. Με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, η Ε.Α. διένειμε 712.000 τόνους αλεύρων, οσπρίων και γάλακτος. Είχε αναπτύξει ένα μοναδικό σύστημα μεταφορών και διανομής στα συσσίτια που οργάνωνε. Υπήρχαν ακόμα και ομάδες που έπλεναν και μάνταραν τα ρούχα των φυλακισμένων.
Αρκετές ιστορικές μαρτυρίες προσέφερε στο ακροατήριο ο Μανώλης Γλέζος. Η πρώτη αφορούσε μια ιστορία στα Μέγαρα. Όταν μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα, με περιορισμένη όραση λόγω καταρράκτη, έψαχνε τον εγγονό της -κρατούμενο σε γερμανικό στρατόπεδο – να του πάει φαγητό, έκανε πέρα τους φρουρούς νομίζοντας πως ο νεαρός που είδε ήταν ο εγγονός της. Οι Γερμανοί στρατιώτες την άφησαν από σεβασμό να περάσει.
Την επομένη μέρα, δεκάδες μαυροφορεμένες γριές όρμησαν κατά τον ίδιο τρόπο, ισχυριζόμενες πως εκείνος και ο άλλος νέος ήταν εγγονός τους. Σε μια άλλη περίπτωση, σε μια αποθήκη τροφίμων, στην οδό Σαρρή στου Ψυρρή, οι πεινασμένοι γείτονες, μόλις είδαν τον Γλέζο, τον κάλεσαν να σπάσει την αποθήκη, κάτι που γινόταν συχνά, για να πάρουν λίγα τρόφιμα για την επιβίωσή τους. Τους είπε να καλέσουν τον ιδιοκτήτη. Τον βρήκαν, τον έφεραν και συμφώνησαν έναντι πολύ μικρού τιμήματος να προμηθεύσει τους πεινασμένους πολίτες της γειτονιάς. Για την τάξη της διανομής βοήθησαν και οι αστυνομικοί του 6ου τμήματος που ήταν σχεδόν δίπλα.
Ο Μανώλης Γλέζος υπογράμμισε με έμφαση την τότε μαζική πολιτική του ΚΚΕ που αγωνιζόταν για τη μεγαλύτερη πλατιά λαϊκή ενότητα και δεν είχε κανένα λόγο να καπελώνει τέτοιου χαρακτήρα οργανώσεις, αν και αυτό είχε βάλει τη σφραγίδα ίδρυσης της Ε.Α. Κανένας δεν έμενε έξω. Μέχρι και σύζυγος εργοστασιάρχη δούλευε με αφοσίωση στην Εθνική Αλληλεγγύη.
Τεράστια ήταν η συμβολή της εκκλησίας και των λαϊκών ιερέων, μέχρι και αθλητικά σωματεία μετείχαν των προσπαθειών. Από τον αριθμό των μελών άλλωστε φαίνεται ότι σχεδόν ο μισός ελληνικός πληθυσμός μετείχε ενεργά. Θυμάμαι μια φορά -ανέφερε η αρχιτέκτονας Μπέτυ Βακαλοπούλου- που μπήκαμε σε κάποιες κρυφές χαρτοπαιχτικές λέσχες ζητώντας χρήματα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ποσά συγκεντρώναμε από τους ανθρώπους αυτούς και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις κρύβαμε στα στέκια τούς διωκόμενους αγωνιστές.
Βεβαίως κάθε εποχή είναι διαφορετική, σημείωσε ο Μανώλης Γλέζος. Πλην όμως, οι δυνατότητες και σήμερα είναι μεγάλες και οφείλουμε να τις αξιοποιήσουμε. Κάποιοι δήμοι έχουν μπει για τα καλά στον αγώνα (π.χ. Νέα Ιωνία) καθώς διαθέτουν οργάνωση και ανθρώπινο δυναμικό. Κάποιοι άλλοι, όπως ο Δήμος Αθήνας, δεν τολμούν να αναλάβουν τις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις που τους αναλογούν. Υπάρχει όμως δυναμισμός και φαντασία. Μέχρι και ειδικά νομίσματα έχουν “κοπεί” για τις συναλλαγές αλληλεγγύης. Η ανθρωπιστική κρίση φουντώνει και οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται.
Πηγη: Εφημερίδα Αυγή
Ανακάλυψε περισσότερα από ΣΥΡΙΖA - Προοδευτική Συμμαχία - ΝΕ Ζακύνθου
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
