ΣΥΡΙΖA – Προοδευτική Συμμαχία – ΝΕ Ζακύνθου

Όλες οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Πνευματικό Κέντρο με ελεύθερη είσοδο.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/10/2012
• Προβολή του ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Ξανθόπουλου «Η Εποχή των Κενταύρων – Ο μουσουργός Αλέκος Ξένος» (2009, 51΄) παρουσία του σκηνοθέτη.
ΜΟΥΣΙΚΟ ΜΕΡΟΣ:
Αλέκος Ξένος (1912-1995):
• «Φαντασία» (Διονύσης Σεμιτέκολος, πιάνο)
• «Χορός – Τραγούδι» (Δημήτρης Ποταμίτης, μαντολίνο – Διονύσης Μπουκουβάλας, πιάνο).
ΣΑΒΒΑΤΟ 13/10/2012
• 10.00 – 14.00 και 19.00 – 20.00
Ημερίδα αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Αλέκου Ξένου

ΠΡΩΙΝΗ ΖΩΝΗ: Νίκος Λαλιώτης, Σπύρος Δεληγιαννόπουλος, Διονύσης Μπουκουβάλας, Νίκος Καριώτης, Διονύσης Σεμιτέκολος, Στέλιος Τζερμπίνος, Βύρων Φιδετζής.
ΒΡΑΔΥΝΗ ΖΩΝΗ: Αλέξανδρος Χαρκιολάκης, Θόδωρος Αντωνίου, Ιάκωβος Κονιτόπουλος.

• 20.30 Συναυλία με χορωδιακά έργα του Αλέκου Ξένου με τη χορωδία του καλλιτεχνικού εργαστηρίου Μαρσύας, υπό τη διεύθυνση του Νίκου Καριώτη.
ΚΥΡΙΑΚΗ 14/10/2012
• 20.30 Συναυλία με έργα Αλέκου Ξένου:
7 τραγούδια από το έργο «Παιδικά Τραγούδια» σε ποίηση Χάρη Σακελλαρίου και Γιώργου Μουρέλου. Τραγουδάει η μαθητική χορωδία του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ζακύνθου. Διδασκαλία – Διεύθυνση: Σταύρος Αμπελάς.

Σονάτα για βιολί και πιάνο (1958):
1ο μέρος: Vivace
2ο μέρος: Lento
3ο μέρος: Agitato
Στέλλα Τσάνη, βιολί – Φρίξος–Διονύσιος Μόρτζος, πιάνο
Ηχογραφημένη ακρόαση του έργου του Ξένου «Συμφωνία της Αντίστασης», κατόπιν σχετικής εισηγήσεως του Νίκια Λούντζη.

Τον γνωρίζουμε ως τον συνθέτη της αντίστασης, στην οποία και πήρε μέρος. Γύρισε τα χωριά της ελεύθερης Ελλάδας μαζί με τον «θίασο του βουνού» δίνοντας παραστάσεις, έγραψε το τραγούδι του Αρη, τη Συμφωνία της Αντίστασης, όμως έχει ένα πλούσιο έργο συμφωνικής μουσικής που παραμένει άγνωστο.

Αλέκος Ξένος (1912-1995) Αλέκος Ξένος (1912-1995) Ο λόγος για τον «Μουσουργό Αλέκο Ξένο» (1912-1995), τον οποίο σκιαγραφεί το «Παρασκήνιο» που θα μεταδώσει στις 22 Απριλίου η ΕΤ-1 (19.00), με υπέρτιτλο «Η γενιά των κενταύρων». Το σενάριο και η σκηνοθεσία ανήκουν στον Λευτέρη Ξανθόπουλο, ο οποίος επισημαίνει: «Ψάχνουμε να βρούμε τον Ξένο σήμερα, όχι τον μύθο του, που είναι ο συνθέτης της αντίστασης. Αυτό είναι μια εύκολη ετικέτα. Ο Ξένος είναι ένας πολύ σημαντικός μουσουργός συμφωνικής μουσικής. Ενα πάρα πολύ μικρό μέρος από το έργο του έχει παιχτεί».

Δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος είναι ανέκδοτο;

«Ναι. Εχει τουλάχιστον 120 συμφωνικά έργα και από αυτά γνωρίζουμε 10 με 12. Τώρα άρχισε να ταξινομείται το αρχείο του που παραδόθηκε από την οικογένεια στο Μουσείο Μπενάκη, στην Κηφισιά. Εχει καταγραφεί τι παραδόθηκε, αρχίζουν να το βάζουν σε μια σειρά και είναι πραγματικά ένας μικρός θησαυρός».

Τέτοια ντοκιμαντέρ τελικά θα τα βλέπουμε μόνο στη δημόσια τηλεόραση;

«Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει τον «Σκάι», το άνοιγμα που έχει κάνει στο ντοκιμαντέρ. Βέβαια, το είδος του ντοκιμαντέρ του «Σκάι» είναι πιο αβανταδόρικο, πιο… φλασάτο όπως λέμε. Δεν ξέρω αν θα επιλέξει κι άλλους δρόμους, αλλά σίγουρα στην ιδιωτική τηλεόραση με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν υπάρχει περίπτωση να περάσουν τέτοιου τύπου ντοκιμαντέρ. Θεωρούν ότι δεν έχει κοινό και, για να μην γκρινιάζουμε συνέχεια, είναι πραγματικότητα. Ο κόσμος είναι αδιάφορος για τέτοια πράγματα. Δυστυχώς, είναι οδηγημένος σε μια τρύπα, σε ένα μαύρο σκοτάδι».

Τελικά ποιος είναι ο Ξένος;

«Είναι μια περίεργη εμβληματική φιγούρα. Πέντε φορές απολυμένος από κρατικές ορχήστρες, λόγω πεποιθήσεων. Η τελευταία επί δικτατορίας. Ζούσε την οικογένειά του με το τρομπόνι του και, όπως λένε, επειδή είχε εξαιρετικά καλό χαρακτήρα, πάντα έβρισκε τρόπο κάποιος να τον πάρει σε ορχήστρα…».

Τον ξεχώριζαν εκείνη την περίοδο;

«Νομίζω ναι, στον περιορισμένο κύκλο που απευθυνόταν. Τον είχε αναγνωρίσει και ο Σοστακόβιτς από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, που σε συμφωνικό του έργο χρησιμοποίησε αντίστοιχο (σ.σ.: έργο, ως δάνειο) του Ξένου. Μάλιστα υπάρχει και αλληλογραφία, στην οποία ο Σοστακόβιτς τον ευχαριστεί».

Υπήρχε κάτι που τον έκανε να διαφέρει από άλλους συνθέτες;

«Πιστεύω ότι είχε μεγάλη εμπιστοσύνη και πεποίθηση στο έργο του. Ειδικά μέσα στην κατοχή, έγραφε μουσική χωρίς καν να έχει ένα πιάνο να δοκιμάσει αυτό που έγραφε. Ετσι έγραψε και τη Συμφωνία της Αντίστασης πάνω σε ένα ταρατσάκι, σε μια γειτονιά της Αθήνας, δίχως πιάνο. Γι’ αυτό και έβαλα υπέρτιτλο «Η εποχή των κενταύρων». Ηταν άνθρωποι, προϊόντα μια εποχής που δεν υπάρχει, με τη δύναμη και τη σοφία των κενταύρων. Είχαν όραμα και ιδανικά που δεν υπάρχουν σήμερα. Τώρα αν διαψεύστηκαν, κι αυτό μέσα στο παιχνίδι. Εξάλλου, η διάψευση είναι η κατάληξη όλων των πραγμάτων, από τον έρωτά μας μέχρι τη ζωή. Ολα διαψεύδονται…».