ΣΥΡΙΖA – Προοδευτική Συμμαχία – ΝΕ Ζακύνθου

«Πρέπει πρώτα καλά να συλλάβει ο νους,

ύστερα η καρδιά να αισθανθεί αυτό που ο νους συνέλαβε».

Διονύσιος Σολωμός, «Στοχασμοί»

Παρά την ένταση των ημερών αισθάνομαι ξανά ζωντανός, μετά από ένα σχεδόν χρόνο απέλπιδος κατάθλιψης, η οποία σταδιακά και ύπουλα κυριάρχησε σε σκέψεις και συναισθήματά. Όχι εξαιτίας κάποιων συμβάντων του ιδιωτικού βίου, αλλά γιατί έβλεπα να χάνονται όλα εκείνα στα οποία είχε θεμελιωθεί η ζωή μου, της οικογένειάς μου, των φίλων μου. Όσα με λιγότερο ή περισσότερο κόπο είχαμε κατακτήσει κι όσα με αγώνες-συχνά κυριολεκτικά αιματηρούς- είχαν κερδηθεί από τις γενιές πριν από εμάς για τη δική μας και τις επερχόμενες, μέσα στην τελευταία διετία χάθηκαν. Εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, μικρές καθημερινές ασφάλειες και χαρές, όλα διαλύθηκαν.

Το ρουσφετολογικό και διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας, που κυβέρνησε τη χώρα, μας οδήγησε στην καταστροφή και την παρακμή. Άλλοτε από ιδιοτέλεια, άλλοτε από ανικανότητα. Είναι το ίδιο σύστημα που παραπληροφορεί, τρομοκρατεί, ψεύδεται, ξεπουλά την πατρίδα, υποθηκεύει τη χώρα, απειλεί τη λαϊκή κυριαρχία. Ένα «σάπιο σύστημα» σύμφωνα με τα λεγόμενα ακόμα και αυτών των ιδίων που το δημιούργησαν και λυσσαλέα, τώρα, προσπαθούν να το συντηρήσουν.

Αυτών που τα αποτελέσματα της τριακονταετούς διακυβέρνησής τους τα υφίσταται ο καθένας μας στην καθημερινότητά του.

Μόνο καταφύγιο η αγάπη και η αρωγή των οικείων. Της οικογένειας και των φίλων. Επιπλέον, για αρκετούς από εμάς, η ιδεολογία μας. Τα ουμανιστικά οράματα της Αριστεράς που καθοδηγούσαν τα βήματά μας στο χώρο και το χρόνο που αποκαλούμε «Ζωή-του-καθενός-μας». Ζωή –κάποτε- κερδισμένη. Ζωή-τώρα- βαλτωμένη. Ζωή κατεστραμμένη.

Ζωή που κανένας δε μας χάρισε, γι’ αυτό και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τη νέμεται, να την παραβιάζει, να την εξευτελίζει.

Η ζωή μου και η ζωή σου. Εσένα που δε σε ξέρω, αλλά σίγουρα θα σε συναντήσω μια από τις επόμενες μέρες. Όπως συνάντησα πολλούς ανθρώπους που δεν ήξερα λίγο πριν την 6η του Μάη. Και πολλούς περισσότερους μετά από εκείνη την εκλογική αναμέτρηση που έγινε η αφορμή να βρεθούμε μεταξύ μας. Να ανταλλάξουμε ιδέες. Να μοιραστούμε ελπίδες.

Να πλάσουμε οράματα. Να (ξανα-)μάθουμε να Ονειρευόμαστε. Να ατσαλώσουμε την απόφασή μας να αγωνιστούμε για την Ελευθερία που θέλησαν να μας στερήσουν, για τη Δημοκρατία που αποπειράθηκαν να καταλύσουν, για την κοινωνική Δικαιοσύνη και την Αλληλεγγύη που χωρίς αιδώ δολοφόνησαν.

Δε μας αξίζει αυτό που ζούμε, γι’ αυτό και λίγο ακόμα απέχουμε να το ακυρώσουμε.

Όλοι εμείς, συμπατριώτες και σύντροφοι. Για ν’ ανθίσει ξανά το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών, η λάμψη της ελπίδας στα βλέμματα των ενηλίκων.

Ένα σεβαστό (και αριθμητικά) ποσοστό του Ελληνικού λαού, στις 6 του περασμένου Μάη, υπερνικώντας τα φοβικά σύνδρομα με τα οποία το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι εξουσιολάγνοι δορυφόροι τους προσπάθησαν, για μια ακόμα φορά, να υφαρπάξουν την ψήφο του, έδωσε στο ΣΥΡΙΖΑ την κοινοβουλευτική δύναμη που απαιτούσε ο πρωταγωνιστικός ρόλος του στο νεοπαγές πολιτικό τοπίο. Σοφή απόφαση αν αναλογιστεί κάποιος τα γεγονότα, τις δηλώσεις και τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε η λαϊκή ετυμηγορία τόσο στις χαμαιλέοντιες εξαγγελίες των υπόλοιπων κομμάτων, όσο και στα κατακτητικά σχέδια των «Αγορών» και των επίδοξων εποίκων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη μετεκλογική στάση του τίμησε τη λαϊκή ετυμηγορία, την ψήφο των πολιτών που τον εμπιστεύτηκαν. Επέδειξε ένα διαφορετικό πολιτικό ήθος.

Ο Τσίπρας, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, παρέλαβε τη διερευνητική εντολή κι έθεσε τους όρους του για το σχηματισμό κυβέρνησης, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά την κεντρική ιδέα του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ:

1) Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα περικοπών μισθών – συντάξεων.

2) Ακύρωση νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα (μετενέργεια).

3) Προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα (αλλαγή εκλογικού νόμου, καθιέρωση απλής αναλογικής, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών).

4) Δημόσιο έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα. Ζήτησε να δοθεί τώρα στη δημοσιότητα η έκθεση της ΒlackRock.

5) Δημιουργία διεθνούς επιτροπής λογιστικού ελέγχου για να διερευνηθεί το επαχθές του ελληνικού χρέους.

Τα εκλεγμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ως συνεπείς αριστεροί, δεν πρόταξαν το ιδιωτικό έναντι του δημόσιου συμφέροντος. Δεν επανέλαβαν το λάθος των Κύρκου-Φλωράκη το’89.

Αρνήθηκαν να συγκυβερνήσουν με τους Συνέταιρους των (αντισυνταγματικών) Μνημονίων. Να ανταλλάξουν αγώνες και ελπίδες με οφίκια. Να στελεχώσουν Υπουργεία.

Η Αριστερά, και μαζί της όλοι εμείς, οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, οι έλληνες πολίτες, εμείς οι μέχρι πρόσφατα αποκλεισμένοι από τα τηλεοπτικά δελτία και τις σελίδες εντύπων των φερέφωνών τους, έχουμε πια αποκτήσει δημόσιο βήμα απ’ όπου ακούγεται η φωνή μας. Για να προκαλέσει ο λόγος μας τη Νόηση των Ανθρώπων, ν’ αγγίξει το όραμά μας τις Καρδιές τους. Γιατί είναι ο λόγος μας απελευθερωτικός και το όραμά μας αναγκαίο για την εξέλιξη μιας δημοκρατικά αναπτυσσόμενης, ανθρωποκεντρικής κοινωνίας. Λόγος διαυγής, ξεκάθαρος. Απαλλαγμένος από την αντιευρωπαϊκή ρητορεία του ΚΚΕ και τις «ευέλικτα» αμφίσημες εξαγγελίες της ΔΗΜΑΡ.

Γιατί όσοι έχουν στρατευτεί με τη «δική μας» Αριστερά, είναι άνθρωποι του Λαού και αγωνίζονται για το Λαό μας και τα δικαιώματά του. Κι αυτό ποτέ δεν το εκχωρήσαμε, ούτε το εξαργυρώσαμε. Η ιδεολογία μας ήταν και παραμένει η μόνη ισχυρή ασπίδα προστασίας της προσωπικής και Εθνικής μας αξιοπρέπειας. Και, καθημερινά ολοένα και περισσότερες Ελληνίδες, ολοένα και περισσότεροι Έλληνες γίνονται κοινωνοί και κήρυκες αυτής της Ιδεολογίας. Τόσοι όσοι χρειάζονται για να μπορέσει επιτέλους ο λαός μας, μετά τη 17η Ιουνίου, να απελευθερώσει και να κυβερνήσει τη Χώρα μας. Για να μπορέσει να επουλώσει τις πληγές –ευτυχώς όχι ανίατες- που δεκαετίες φαυλοκρατίας Της προκάλεσαν κι είχαν αρχίσει να κακοφορμίζουν θανάσιμα. Για να μπορέσει η Ελληνική Κοινωνία ν’ αναστηλώσει τις προαιώνιες αξίες που ξεπέρασαν τα σύνορά μας και γαλούχησαν το πνεύμα της Ανθρωπότητας. Για να επανακτήσουμε οι Έλληνες τη σημαίνουσα θέση που δικαιωματικά μας αξίζει στην παγκόσμια, πολιτική και πολιτισμική Κοινότητα των Λαών χωρίς να αποκηρύξουμε την Εθνική μας Ταυτότητα.

Για να συμβεί όμως αυτό, είναι απαραίτητο ο καθένας από εμάς να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του στον καθρέφτη της συνείδησής του, θέτοντας ένα και μόνο ερώτημα:

«Θέλω να περπατήσω στο Αριστερό Μονοπάτι, εκεί που χτυπά η ανυπόταχτη καρδιά του ελεύθερου Ανθρώπου ή να συμβιβαστώ με τις φοβίες που με μόλυναν, με τις ανασφάλειες που με γαλούχησαν, με τις ψευδαισθήσεις που με διέφθειραν, επιστρέφοντας στο Παρελθόν και τις παθογένειές του;»

Για εμένα, τους οικείους μου και –όπως φαίνεται-για τους περισσότερους από τους συμπολίτες μας το ερώτημα έχει ήδη απαντηθεί. Διαλέξαμε από καιρό ν’ ακολουθήσουμε το μονοπάτι της καρδιάς. Έχοντας επίγνωση πως έτσι όπως «μνημόνευσαν» το Νησί και Χώρα μας είναι ένα δύσβατο, αλλά περήφανο μονοπάτι. ‘Όπως διαλέγουμε εκπρόσωπός μας στην (ακόμα) ελλειμματικά δημοκρατική, πολλαπλά απαξιωμένη, αλλά ενεργή Βουλή των Ελλήνων να είναι ένας από εμάς, ο σύντροφος Σταύρος Κοντονής.

Γι’ αυτό και αισθανόμαστε ξανά ζωντανοί, μάχιμοι. Ενεργοί Πολίτες μιας συμμετοχικής Δημοκρατίας. Γιατί ψηφίζοντας στις 17 Ιουνίου ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας στη ριζοσπαστική αριστερά κυβερνητική εντολή, ξέρουμε πως κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον. Πως κάνουμε ένα ακόμα βήμα Δημοκρατίας. Ένα βήμα Ελευθερίας.

Προσωπικά, έχω τη βεβαιότητα, πως κανένας από τους απελευθερωμένους πολίτες του Μέλλοντος, κανένα από τα σημερινά παιδιά, δε θα σκεφτεί πως ήμουν δειλός ή αδιάφορος, όταν η Ιστορία χτύπησε την πόρτα επαιτώντας τη συμμετοχή μου για την ευκαιρία της θεμελίωσης του μέλλοντος που αξίζει στα ελληνόπουλα. Κι αυτό μου αρκεί.

Γι’ αυτό και κοιμάμαι ανέφελα τις νύχτες παρά την πρόσφατη φτώχια μου. Και ονειρεύομαι ξανά. Και ελπίζω….

Διονύσης Κωνσταντόπουλος